سلطان مودود ابن مسعود ( 432 - 442 ه . ق . ) ( 1040 - 1049 م . ) مودود بعد از كشته شدن عموى خود به غزنين برگشت و با سلاجقه از در دوستى درآمد و دختر جغرى بيك داود را به زنى گرفت . با اين همه سلاجقه از تاخت‌وتاز به قلمرو داود خوددارى نكردند . در سال 435 هجرى به فرمان مودود سپاهى رهسپار خراسان شد ، اما اين سپاه مغلوب آلپ‌ارسلان گرديد . در سال 441 هجرى مودود با ملوك ترك ماوراء النهر و ابو كاليجار ديلمى بر ضد سلاجقه متحد شد ، تا به كمك آنها دست سلاجقه را از خراسان كوتاه كند . ليكن قبل از رسيدن به خراسان به مرض قلنج دچار شد و درگذشت . على ابن مسعود و مسعود ابن مودود ( رجب تا رمضان 441 ه . ق . ) ( 1049 م . ) بعد از مرگ مودود ، بزرگان كشور فرزند صغير او را به نام مسعود ثانى به سلطنت برگزيدند و بعد از پنج روز عموى او را كه ابو الحسن على ابن مسعود نام داشت ، با وى در سلطنت شريك كردند . طولى نكشيد كه يكى از فرزندان سلطان محمود به نام عبد الرشيد كه در ايام حيات سلطان مسعود در زندان به سر مىبرد ، از بست رهسپار غزنين گرديد و تخت و تاج را صاحب شد . عبد الرشيد محمود ابن سبكتكين ( 441 - 444 ه . ق . ) ( 1028 - 1025 م . ) عبد الرشيد مردى بىكفايت و عارى از تدبير بود و تحت نفوذ طغرل قرار داشت . بنابراين طغرل از موقعيت خود استفاده كرده ، عبد الرشيد را دستگير ساخت و به اتفاق 9 تن ديگر از شاهزادگان غزنوى به قتل رساند . مدت زمامدارى طغرل بيش از 40 روز طول نكشيد و به دست يكى از غلامان غزنوى كشته شد .